Geschiedenis

Fruitplukster, fabrieksarbeider, gezondheidswerker, websitebouwster of postbode, we moeten (bijna) allemaal werken om te leven. Niet evident nu wereldwijd de economische crisis woedt, bovenop een ecologische en een sociale crisis. Miljoenen mensen verliezen hun job, terwijl de helft van alle werkende mensen minder dan twee euro per dag verdient.

De globalisering van de economie heeft vele landen rijker gemaakt, vooral in Azië. Maar ook de inkomensongelijkheid groeide in de meeste landen. Bedrijven jagen voortdurend op de goedkoopste en minst beschermde arbeid. Het internet heeft hen bovendien een virtuele mondiale fabriekshal bezorgd. Als nooit tevoren kunnen ze het werk in stukjes hakken en uitbesteden in hun mondiale uitzendkantoor. Zo komt het dat bijna overal het aandeel van de lonen in de economie zakt en werknemers op allerlei manieren onder druk staan.

Kan het beter? Zeker. Landen als China, Brazilië of India zetten stappen om de positie van de werknemers te verbeteren. En de dringende aanpak van onze milieuproblemen is wereldwijd één grote schreeuw om werk. De crisis is een aansporing om een economie te bouwen die én sociaal is én ecologisch én democratisch.
____________

Dirk Barrez en John Vandaele, Het mondiale uitzendkantoor. Waardig werk in tijden van globalisering en crisis, 2009, 310 p., 15 euro i.p.v. 20 euro (winkelprijs)

Dit boek is ook te bestellen samen met de gelijknamige DVD - VOORDEELAANBOD 20 i.p.v. 27 EURO - klik hier

Voor informatie over en bestellen van de DVD - klik hier

Israël-Palestina roept vele associaties op: Exodus, Sabra en Chatilla, intifada, de Muur, zelfmoordterrorisme, 1967, tweestatenoplossing, Joodse kolonisten en Palestijnse vluchtelingen, davidster en hakenkruis, zionisme en antisemitisme. Vele diplomaten en Amerikaanse presidenten hebben hun tanden stukgebeten op wat allicht het diepst  gewortelde confl ict is van de 20ste én 21ste eeuw. Ook in Vlaanderen beroert dit confl ict de gemoederen.
Ludo Abicht en André Gantman hebben heel wat gemeen. Een familiale en persoonlijke Joodse ‘connectie', vrijzinnig, Antwerpenaar, Vlaamsgezind. En toch staan ze ook lijnrecht tegenover elkaar. Marxistisch fi losoof versus liberaal vrijdenker. Pro Palestina versus pro Israël. En toch willen ze allebei een verstandige en vredelievende oplossing voor het confl ict in het land dat hen beiden zo na aan het hart ligt.
Abicht en Gantman overlopen chronologisch de geschiedenis van het confl ict. Van de bijbelse tijden tot de opbouw van de staat Israël. Tot 1967 vinden beide polemisten elkaar in de geschiedenis van Israël, de Joodse diaspora en de Holocaust. Maar vanaf de Zesdaagse Oorlog in 1967 wijken hun standpunten steeds verder uiteen. Abicht eist het recht op een Palestijnse staat. Gantman eist het recht op de erkenning van de staat Israël. Toch doen ze samen een voorstel om een oplossing uit te tekenen, haalbaar voor zowel Israël als Palestina.

30 november 1999. In de Amerikaanse stad Seattle bezetten duizenden activisten de kruispunten rond het congrescentrum waar de Wereldhandelsorganisatie verzamelen blaast. Niemand raakt erdoor en de top kan niet van start gaan zoals gepland. In de straten van Seattle smelten acties van jongeren, milieuactivisten, Noord-Zuidngo's en vakbonden samen. Peperspray en traangas van de politie drijven de uiteenlopende sociale bewegingen in elkaars armen. Samen maken ze een vuist tegen de neoliberale globalisering en voor de opbouw van een mondiale tegenmacht. De media verzinnen voor hen een naam: de antiglobalisten.
De top van Seattle wordt een flop. David dwingt Goliath even op de knieën. Dat biedt hoop en inspiratie aan talloze sociale bewegingen en linkse activisten wereldwijd. De ‘antiglobalisten' herdopen zichzelf tot ‘andersglobalisten' en vanaf 2001 treffen ze elkaar ook jaarlijks tijdens het Wereld Sociaal Forum, een broedplaats voor nieuwe allianties en acties. Tot op vandaag laten de andersglobalisten met de regelmaat van de klok van zich horen.

Maar heeft deze beweging ook iets bereikt? Heel wat mensen denken al snel aan gebroken vitrines of brandende auto's als ze horen spreken over andersglobalisten. In dit boek blikken de Belgische activisten David Dessers en Matthias Lievens terug op tien jaar van sociaal verzet en richten ze de blik op de toekomst. Tien jaar geleden stond het neoliberale huis nog stevig overeind. De andersglobalisten slaagden erin om de vitrines van dat huis aan diggelen te slaan en het marktfundamentalisme in vraag te stellen. Met de huidige financiële crisis wankelt dat neoliberale huis meer dan ooit, omdat het helemaal niet over sterke funderingen bleek te beschikken. De andersglobalisten staan dan ook voor duidelijke keuzes: kunnen ze mee de architecten worden van een compleet nieuw en toekomstgericht huis, gebaseerd op sociale, radicaal-democratische en duurzame fundamenten?

David Dessers & Matthias Lievens, Gebroken vitrines. De andersglobalisten tien jaar na Seattle, 2009, 161 p., 12 €

Fruitplukster, fabrieksarbeider, gezondheidswerker, websitebouwster of postbode, we moeten (bijna) allemaal werken om te leven. Niet evident nu wereldwijd de economische crisis woedt, bovenop een ecologische en een sociale crisis. Miljoenen mensen verliezen hun job, terwijl de helft van alle werkende mensen minder dan twee euro per dag verdient.

De globalisering van de economie heeft vele landen rijker gemaakt, vooral in Azië. Maar ook de inkomensongelijkheid groeide in de meeste landen. Bedrijven jagen voortdurend op de goedkoopste en minst beschermde arbeid. Het internet heeft hen bovendien een virtuele mondiale fabriekshal bezorgd. Als nooit tevoren kunnen ze het werk in stukjes hakken en uitbesteden in hun mondiale uitzendkantoor. Zo komt het dat bijna overal het aandeel van de lonen in de economie zakt en werknemers op allerlei manieren onder druk staan.

Kan het beter? Zeker. Landen als China, Brazilië of India zetten stappen om de positie van de werknemers te verbeteren. En de dringende aanpak van onze milieuproblemen is wereldwijd één grote schreeuw om werk. De crisis is een aansporing om een economie te bouwen die én sociaal is én ecologisch én democratisch.
____________

Dirk Barrez en John Vandaele, Het mondiale uitzendkantoor. Waardig werk in tijden van globalisering en crisis, 2009, 310 p., 20 euro

Dit boek is ook te bestellen samen met de gelijknamige DVD - klik hier

Voor informatie over en bestellen van de DVD - klik hier

De geschiedenis is een lange, trage rivier. Soms duikt een plotselinge stroomversnelling op. Zowat dertig jaar geleden hebben golfslagen de geschiedenis in een maalstroom gebracht, eerst langzaam, maar vervolgens steeds sneller. De wereld drong opeens onze huiskamer binnen. De wereld werd een dorp en de mens een wereldburger. Maar velen voelden zich veeleer een schipbreukeling, onzeker dobberend op de stroom van de tijd door de nieuwe vragen waarop geen duidelijk antwoord voor handen is.Kunnen beschavingen echt botsen? Vanwaar komt die plotse religieuze revival? Moeten we de terrorismedreiging ernstig nemen? Overleeft de wereld de mensheid? Waar zitten de echte machthebbers? Waarom denken we dat de wereld onveilig is? Welke toekomst gaan we tegemoet?
De woelige tijden zijn nog niet voorbij. Daarom hebben wij de neiging om ons vast te klampen aan allerlei reddingsboeien. Het is dan ook geen toeval dat het begrip 'identiteit' de afgelopen decennia zo'n belangrijke plaats inneemt in de politiek.
Angst is alleszins een slechte gids in woelige tijden. Helder denken een betere leidsman, want de krachten die nu aan het werk zijn, zijn dezelfde als die van weleer. Het verleden zal meer present zijn dan ooit. De geschiedenis van de wereld van morgen wil vandaag met gisteren verbinden en zo de landkaart waarmee we onze weg in de wereld van morgen zoeken, wat meer diepgang geven.